قفسی به بزرگی آسمان

 

 

 اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم،

قفسی به بزرگی آسمان می‌سازم.

 

ای کاش...

 

 

بی دلی، در همه احوال، خدا با او بود او نمی دیدش و از دور "خدایا" می کرد

 

 

با همدیگه بخندیم نه به همدیگه!

 

در روزگاری که بهانه های بسیار برای گریستن داریم،

شرم خندیدن، به مضحکه هم میهنان مان را بر خود نپسندیم.

کار سختی نیست نشنیدن، نخواندن و نگفتن لطیفه های توهین آمیز...

با اراده جمعی این عادت زشت را به ضدارزش تبدیل کنیم.

رخشان بنی اعتماد

یه روز یه ترکه...

اسمش ستار خان بود، شاید هم باقر خان...

خیلی شجاع بود، خیلی نترس...

یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی براومد، جونش رو گذاشت کف دستش و سرباز راه مشروطیت و آزادی شد، فداکاری کرد، برای ایران، برای من و تو، برای اینکه ما یه روزی تو این مملکت آزاد زندگی کنیم.

یه روز یه رشتیه...

اسمش میرزا کوچک خان بود، میرزا کوچک خان جنگلی؛

برای مهار کردن گاو وحشی قدرت مطلقه تلاش کرد، برای اینکه کسی تو این مملکت ادعای خدایی نکنه؛

اونقدر جنگید تا جونش رو فدای سرزمینش کرد.

یه روز یه لره...

اسمش کریم خان زند بود، موسس سلسله زندیه؛

ساده زیست، نیک سیرت و عدالت پرور بود و تا ممکن می شد از شدت عمل احتراز می کرد

یه روز یه قزوینه...

به نام علامه دهخدا،

از لحاظ اخلاقی بسیار منحصر بفرد بوده و دیوان پارسی بسیار خوبی برای ما بر جا نهاد.

یه روز ما همه با هم بودیم... ترک، کرد، لک، رشتی، لر، بلوچ و اصفهانی و ...

تا اینکه یه عده رمز دوستی ما رو کشف کردند و قفل دوستی ما رو شکستند...

حالا دیگه ما برای هم جوک می سازیم، به همدیگه می خندیم!!! و اینجوری شادیم!!!

این از فرهنگ ایرونی به دور است. آخه این نسل جدید نسل قابل اطمینان و متفاوتی هستند.

 

 

پس با همدیگه بخندیم نه به همدیگه!

از خودمان آغاز کنیم

 

Stop violence against Muslim minority in Myanmar

 

در ماه های اخیر افراطیون بودایی کشور میانمار اقلیت قومی روهینجاها دراین کشور را مورد حمله و تعدی قرار داده اند. در اثر این هجوم وحشیانه عده زیادی از مسلمانان کشته شده و خانه ها و روستاها و مساجد ایشان به آتش کشیده شده است. این تعدی ظالمانه باعث شده هزاران مسلمان آواره شده و خانه و کاشانه خود را ترک کرده و به کشورهای همسایه میانمار پناه برده اند. اما این ظلم آشکار که با اصول اولیه حقوق بشر منافات دارد و حاکمان نظامی میانمار بایستی مانع اعمال این خشونت ها علیه مسلمانان مظلوم شود. با این وجود متاسفانه نیروهای پلیس و وابستگان دولت نظامی میانمار از اکثریت بودایی حمایت نموده و حتی در حمله وقتل و غارت اموال مسلمانان مشارکت کرده اند دهه های متمادی است که مسلمانان روهینجا قربانی ظلم و تبعیض هستند و سالهاست که دولت نظامی میانمار حقوق ایشان را پایمال می نماید. به عنوان نمونه دولت نظامی میانمار ایشان را به عنوان شهروند این کشور به رسمیت نشناخته و حتی حقوق اولیه ایشان نظیر حق تحصیل یا آزادی جابجایی محدود نموده است. متاسفانه در اثر این اقدامات تبعیض آمیز اخیرا موج جدیدی از اقدام های افراطی علیه این اقلیت مسلمان آغاز شده و باعث کشته شدن صدها انسان بی گناه، خرابی خانه ها و مسجد آنها و کوچ اجباری شان از سرزمین ابا و اجدادی شان شده است. این اقدام های فجیع احساس های هر وجدان بیداری را بر می انگیزد و هر انسان عدالت باور و معتقد به حقوق و کرامت انسانی را عمیقا نگران می کند

ما امضا کنندگان این  درخواست، تعدی و ظلمی که بر اقلیت قومی مسلمان میانمار وارد شده و می شود را محکوم می کنیم. ما نگرانی عمیق خود را از شرایط فعلی در کشور میانمار ابراز کرده و از دبیر کل سازمان ملل، آقای بان کی مون، می خواهیم که در اسرع وقت درخواست برگزاری جلسه اضطراری برای محکوم نمودن نقض حقوق بشر و قتل مسلمانان در میانمار نموده؛ و اقدامی عاجل در راستای بازگرداندن صلح به این منطقه و حفظ حقوق و جان اقلیت مسلمان میانمار صورت دهد

برای  امضا اینجا کلیک کنید

 

گم شدم در خود چنان کز خویش ناپیدا شدم

 

گم شدم در خود چنان کز خویش ناپیدا شدم
شبنمی بودم ز دریا غرقه در دریا شدم

سایه ای بودم ز اول بر زمین افتاده خوار
راست کان خورشید پیدا گشت ناپیدا شدم

ز آمدن بس بی نشانم وز شدن بس بی خبر
گوئیا یک دم برآمد کامدم من یا شدم

نه، مپرس از من سخن زیرا که چون پروانه ای
در فروغ شمع روی دوست ناپروا شدم

در ره عشقش قدم در نِه، اگر با دانشی
لاجرم در عشق هم نادان و هم دانا شدم

چون همه تن دیده می بایست بود و کور گشت
این عجایب بین که چون بینای نابینا شدم

خاک بر فرقم اگر یک ذره دارم آگهی
تا کجاست آنجا که من سرگشته دل آنجا شدم

اه خدا شو بی دوارَه ...

 

شو اوما افتاو نشست..تو بی دچارم

(شب آمد..آفتاب پنهان شد، دوباره دچار تب و لرز شدم)

تا دمه صو آه و ناله بی و کارم

(تا صبح آه و ناله می کنم )

شو همه شو تاو بیا افتاو و روزم

(تمام طول شب تا آفتاب پیدا شود...)

چی ستاره تا سحر چش انتظارم

(مثل ستاره تا صبح منتظر می مانم)

اه خدا شو بی دوارَه

(اه خدا ...دوباره شب شد)

آسمو پر بی ستاره

(آسمان پر از ستاره شد)

چی همه شو تو گرتم

(مثل همیشه دچار تب و لرز شدم )

اکه دردم چاره ناره

(ای خدا...این درد من چاره ندارد)

غم دل هنی اوما د لوئه  بونم

(دوباره غم وجودم را فرا گرفت)

چی کموتر لونه کرد د مینه جونم

(غم مثل کبوتری در جانم لانه کرده است)

ناله بی هم صوحبتم، تو بی رفیقم

(ناله هم صحبتم و تب رفیقم شده است)

درد دل خین جگر  بی آو و نونم

(درد دل و خون جگر غذایم شده است)

آه.. آه مه د آسمو چی کهکشونه

(آه دل من مثل کهکشان در آسمان است)

اشک چشم چی ستاره آسمونه

(اشک چشمم مثل ستاره آسمان است)

آسمو..ا آسمو د م چی می هایی

(ای آسمان...از من چی می خواهی؟)

بست نی کردی منو بی آشیونه

(این  برایت کافی نیست(آسمان) که من را بی آشیانه کردی)

 

(آسمو ) با صدای استاد سقایی

 

«حسین تولایی»

 

پاییز

مشق­هایش را، توُیِ دفترِ کوچه می­نویسد

و رُفتگرِ پیر

هر روز، آن­ها را با جارویش، خط می­زند.

 

آزادی

 

 

اندکی، آن را به معنا گرفتند؛ "آزادی" یعنی بی­ضابطه شاد باش، و بی­رابطه شاد کن!

نژادِ برتر

 

 

سرانجام به این نکته می­رسیم که بیش از یک نژاد در دنیا وجود ندارد: نژادِ انسانیت!

«جُرج مور» ایرلند

وری بیا بئین ای یار ،کار و بار دو چَش خوت...

 

دانلود آهنگ (وری بیا....) با صدای حنجره زخمی زاگرس

 

وری بیا بئین ای یار ،کار و بار دو چَش خوت

ای دوست من بیا و عاقبت کار چشمانت را ببین

دِلِم میحا کِه بَسوزی ،تُو هَم گِری و تَش خُت

دوست دارم لحظه ای به آتشی  که  خودت بر پا کردی بسوزی

وَنی تَشی دِ خَرمِنی ، خَنِسی ئو وِ دیر ایسای

آتشی در خرمن جان  من انداختی و خودت از دور با خنده نظاره­گر شدی

ایسه وا خاکِسَر چاری ،دِ جُونِ سوخته چی میحای

حالا با خاکسترم چکار داری؟ و از جان سوخته ام چه میخواهی؟

دِ بال باد ،نمی پُرسی نشون خاکَه رو ،سی چی؟

 چرا نشان ِگرد و غبار  به جا مانده از خاکسترم را از باد نمی پرسی؟

وا مشتی خاکسرایسه ،میکی بِگو مَگو، سی چی؟

چرا با مشتی از خاکستر  بِگو مَگو می کنی ؟

وری بیابئِین ای یار،کار ئو بار دُو چَشِ خُت

ای دوست من بیا و عاقبت کار چشمانت را ببین

دلم میحا که بَسوزی تو هم گِری و تَشِ خُت

دوست دارم لحظه ای به آتشی  که  خودت بر پا کردی بسوزی

میحا پامال خی بَکی، یا خین بِهامه بَشماری

می خواهی خونم را پایمال کنی؟ یا خون بهایم را حساب کنی؟

دُو چَشت کُشتَ هزارو، تو کِه کُشته یَکی ناری

 چشمانت هزارن نفر را کشته­اند، فقط یک نفر که نیست

حلالت خین مه ِ ای یار، قاتلی ئو گُنا ناری

ای دوست... خون من حلالت باد، با اینکه قاتلی امّا گناهی نداری

تو میازار ناونی، دو چَش خین آوار داری

توی بی گناه نمی دانی که دوتا چشم خونریز داری

 

هیجان و امنیت

 

یه موج سوار...

وقتی که از یک موج بلند رد میشه خیلی هیجان داره

 ولی وقتی که به ساحل امن می­رسه، لذتش چند برابر میشه....

 

 

ای دل!

 

ای دل! ره بیهوده چرا می­پویی؟

راهی که نمی­روی، چرا می­جویی؟

گفتی آخر ز عاشقی توبه­ کنم

کاری که نمی­کنی، چرا می­گویی؟!

 

نامه هشتم- ناامیدی، لبه پرتگاه

ادامه نوشته

 

 

نامه هفتم- کمیت و کیفیت عقاید

ادامه نوشته