خدا امانت خود را به آدمی بخشید ... که بار عشق برای فرشته سنگین بود
... و كلْمه بود و جهان در مسیر تكوین بود
و دوست داشتن آن كلْمه ی نخستین بود
و عشق، روشنی کائنات بود و هنوز
چراغ های کواکب، تمام پایین بود
خدا امانت خود را به آدمی بخشید
که بار عشق برای فرشته سنگین بود
و زندگانی و مرگ آمدند و گفته نشد
كزین دو، حادثه ی اولی، كدامین بود
اگر نبود، به جز پیش پا نمی دیدیم
همیشه عشق، همان دیده ی جهان بین بود
به عشق از غم وشادی كسی نمی گیرد
كه هر چه كرد، پسندیده و به آیین بود
اگر كه عشق نمی بود، داستان حیات
چگونه قابل توجیه و شرح و تبیین بود؟
و آمدیم كه عاشق شویم و در گذریم
كه راز زندگی و مرگ آدمی، این بود
مرحوم استاد حسین منزوی
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۵ ساعت 2:27 توسط
|
